09-09-13

Lewis voelt zich thuis.

Lewis kent perfect zijn naam, hij komt naar mij toegelopen als ik zijn naam roep. Ik probeer dan ook om hem consequent met Lewis aan te spreken al wil ik net zo vaak bolleke, venteke of wat dan ook zeggen maar dat brengt alleen maar verwarring met zich mee.

 

Het brave, rustige pupje van de eerste dagen heeft plaats gemaakt voor een kleine deugniet. Als je eventjes niet kijkt probeert hij met de gordijnen te spelen, de schoenen te sorteren volgens" kleur"en vooral volgens" zachtheid"!!

Spullen van de grond zetten is nu aan de orde. Had gedacht dat ik het "kneusje" van het nest had gekozen, het voorbeeldige, gehoorzame pupje waar ik geen werk zou mee hebben. Vergissing, Lewis zorgt dat ik mijn handen echt wel vol heb maar hij heeft zo'n lieve, guitige oogjes dat ik echt wel mezelf moet pushen om hem streng toe te spreken.

 

Het wandelen aan de leiband is echter nog een marteling zowel voor Lewis als voor het baasje. We doen 10 minuten over 100m maar als we omkeren en terug naar huis gaan legt hij diezelfde afstand in een paar seconden af. Is dit nu luiheid of gewoon nog niet weten wat er van hem verwacht wordt...of andere optie : met mijn voeten spelen

 

De kleinkinderen hebben hem in elk geval in hun hart gesloten. Onah is echter nog een beetje bang, hij mag niet te dicht bij haar komen, ze denkt dat hij haar zal opeten, ocharme het beestje.

Egon daarentegen vindt het ongelooflijk grappig, het beestje dat op gelijke hoogte met hem rondkruipt, hij giert het uit als ze samen "verstoppertje" spelen.

DSC_1046.JPG

DSC_1030.JPG

 

DSC04456.JPG

16:40 Gepost in Lewis | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

we kunnen het bijna niet geloven dat een puppy met zo'n guitig snoetje zo de deugniet kan uithangen...

Gepost door: stefaan en trees | 09-09-13

Reageren op dit commentaar

Wat een liefje!!:)

Gepost door: sofie | 14-09-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.