01-12-14

Verdriet

De voorstelling van mijn vorig logje vond vrijdagavond plaats in de St. Donatiuskerk in Zeebrugge.

Toen we pas hadden plaatsgenomen kwam er een vrouw van achter ons die in een andere rij ging goeiedag zeggen aan twee mannen en een vrouw die net waren binnengekomen. Dan pas zag ik dat die vrouw Jeanine Bisschops was, voor de meesten bekend van "Thuis"

jeanine bisschops.jpg

Het trio die ze ging begroeten waren Daan Hugaert

daan hugaert.jpg

ook bekend van "Thuis" en van "Witse" en van ontelbare andere rollen . Hij was vergezeld van het koppel Mieke Laureys en Mark Stroobants.

mark en mieke.jpg

Toen had ik al direct zoiets van, hoop dat het stuk niet te zwaar is want die laatsten hebben pas hun zoontje verloren en het laatste wat die mensen waarschijnlijk nodig hebben zijn sombere gedachten.

Daar verder niet meer aan gedacht maar komt er dan toch wel een passage in dat stuk over een bombardement en het feit dat er twee kleine jongetjes het slachtoffer zijn. Toen hield ik mijn hart vast en dacht ik God neen, dat hadden ze nu echt niet van doen. Moest ik toch eventjes hun richting uitkijken en zag ik dat ze een traantje wegpinkte maar moedig het stuk hebben uitgekeken.

Op dat moment voelde ik zoiets van plaatsvervangend verdriet als zoiets al bestaat. Kan mij inbeelden dat het verdriet iets mindert maar de leegte blijft toch altijd bestaan. Zoiets onrechtvaardig, kleine kinderen die moeten sterven.

18:08 Gepost in cultuur, Mensen | Permalink | Commentaren (6)

Commentaren

Je kind verliezen dat is het ergste wat er is

Gepost door: merel | 01-12-14

Reageren op dit commentaar

Vreselijk wat die mensen is overkomen, het allerergste wat er is. Ben wel blij voor hen dat ze zich toch onder de mensen begeven, even hun zinnen verzetten. Maar om zoiets te boven te komen....je wenst het niemand toe.

Gepost door: bea | 01-12-14

Reageren op dit commentaar

Vroeg of laat komen ze in confrontatie met zoiets ,dat is niet te vermijden. Maar moedig is het wel dat ze naar een stuk kwamen kijken dat over de oorlog gaat en daar komen in die verhalen toch altijd doden in voor. Het verlies van een kind is het ergste wat een ouder kan overkomen en zoals Bea schrijft ik wens het geen enkele ouder toe.

Gepost door: magda | 01-12-14

Reageren op dit commentaar

Een volwassene verliezen is ontzettend erg, Mimi, een kind verliezen is verscheurend...
En toch draait de wereld gewoon door...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 01-12-14

Reageren op dit commentaar

Ik ken al die mensen niet, maar het is voor iederéén verschrikkelijk om een kindje te verliezen.. tegennatuurlijk.. ouders horen eerder te gaan dan hun kind.. misschien zelfs een reden dat dat woord 'ouder' is. Ik zou zulke confrontaties, als het net gebeurd is, niet zo snel opzoeken denk ik. Kan nú nog steeds enórm emotioneel worden om het verlies van Axel.. wat zullen zíj dan wel niet een verdriet moeten hebben nog.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 01-12-14

Reageren op dit commentaar

Het moet verschrikkelijk zijn een kind te verliezen!

Gepost door: Flavie | 02-12-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.