21-12-14

John Cale.

Zaterdagavond 20/12/14 éénmalig concert in Mesen van John Cale.

Welshman John Cale is bekend van zijn werk met The Velvet Underground en vermaard om zijn eigenzinnige solo-oeuvre. Al sedert 1970 levert hij platen af die ondertussen standaardwerken zijn geworden. Deze gevarieerde en onvermoeibare muzikant liet zich voor GoneWest inspireren door het verhaal van de Kerstbestanden. Deze wereldpremière van dit werk wordt zijn enige concert in België in 2014...
 

 

De oorsprong van Peace Village Mesen ligt in het huidige Ierland en Noord-Ierland en is nauw verbonden met de deelname van 2 Ierse divisies aan the Battle of Messines ridge  van 7 juni 1917. Het ontbrak de Ieren aan een monument om die slag en hun aanwezigheid in de Westhoek tijdens de Groote Oorlog te gedenken. Dat veranderde op 11 november 1998 met de officiële inhuldiging van het Ierse Vredespark en de Ierse Vredestoren.

De site met opvallende ronde toren is een project van de Ierse en Noord-Ierse organisatie "A Journey of Reconciliation" (reis naar verzoening) en werd opgericht ter ere van de 69.947 Ieren, die sneuvelden, gewond raakten of als vermist werden opgegeven tijdens WOI. Die slag is in Vlaanderen beter bekend als de Mijnenslag. The Battle of Messines Ridge - de heuvelrug waarop zowel Mesen als Wijtschate (Heuvelland) liggen - zorgde enigszins voor een doorbraak in een loopgravenoorlog die al jarenlang was vastgelopen. Die slag heeft tot vandaag een belangrijke symbolische waarde voor de Ieren. In de vallei tussen Kemmel en Wijtschate hebben duizenden Ierse katholieken en protestanten - nationalisten en loyalisten - voor het laatst zij aan zij gevochten.

Die symboolwaarde was in 2001 ook aanleiding voor de oprichting van een internationale vredesschool in Mesen. Dit initiatief wilde in eerste instantie sektarische groepen uit Ierland en Noord-Ierland bijeenbrengen op "neutraal" en gemeenschappelijk terrein, om verzoening en samenwerking tussen de verschillende groepen (Ieren en Noord-Ieren; Nationalisten en Unionisten; katholieken en protestanten) te bewerkstelligen. In een latere fase zou de werking worden uitgebreid naar andere conflicthaarden in Europa en de wereld. De vredesschool als dé plaats om zich te bezinnen over de waanzin van oorlog en werk te maken van vrede.

Bron : wikipedia

 

Peace Village Mesen kende, ondanks de bij aanvang enthousiaste houding van de politieke overheden van Ierland, Noord-Ierland, Vlaanderen en Mesen, een vrij moeizame start. In het voorjaar van 2008 volgde een grondige hervorming van VZW Vredesproject Mesen. VZW Volkstoerisme werd door Toerisme Vlaanderen ingeroepen om verantwoordelijkheid op te nemen binnen de hervormde VZW en de uitbating te verzekeren.

 

Peace Village Mesen heeft de oorspronkelijke doelstellingen intussen geherdefinieerd en staat vandaag voor de uitdaging om, in samenwerking met diverse partners in binnen- en buitenland, het verblijfscentrum uit te bouwen tot een regiospecifiek educatief centrum met verblijfsaccommodatie voor groepen, gezinnen en individuele bezoekers.

 

De educatieve werking van Peace Village Mesen wil zich vooral toespitsen op de thema's oorlog en vrede (met een belangrijk luik vredeseducatie, onder meer gelinkt aan de Eerste Wereldoorlog, de Ierse aanwezigheid in de omgeving en de Ierse kwestie de grens als politiek, economisch, sociaal, cultureel en historisch fenomeen (de Vrede van Utrecht, de taalgrens,...) en de landschappelijke en historische waarde van Mesen, de Belgisch-Franse grensregio, Frans-Vlaanderen, Ieper, het West-Vlaamse heuvelland en de Westhoek.

 

Bron : wikipedia

Het concert was voor een leek af en toe best moeilijk om te volgen, experimentele muziek was in het eerste deel de hoofdmoot en daar verloor ik eventjes de trappers, wat me wel heel blij maakte was de stem van John Cale himself, 72 jaar zijnde, en een stem die staat als een rots. Volledig opgaande in zijn performance, heerlijke artiest.

Maar omdat ik me bewust ben van mijn onkunde op dit gebied laat ik hierna een stukje volgen geschreven door een echte kenner in de Humo online vandaag :

 

'Paris 1919' is, zeker in het licht van wat voorafging, een lichtvoetige plaat, een symfonische kunststukje

 

dat veertig jaar na verschijnen fris als een hoentje blijft klinken. Wij leunden alvast genoeglijk achterover - Passchendaele in de linkerhand, broodje kanonnenvlees rechts - om de strijkers over ons heen te laten walsen, maar dat was buiten John Cale gerekend: die bestond erin het hele 'Paris 1919' zo lek als een zeef te schieten, en uit de ruïnes een nieuwe plaat te bouwen. Ouwe koppigaard!

 

De eerste vier nummers bleef het grote podium zo goed als leeg. Een vier man sterk rockcombo spuwde wave, gitaarnoise en vette Chromatics-synths - beweeglijk en dodelijk efficiënt, pure guerrilla warfare met Cale voorop en op toetsen. De kort afgebeten zin 'Nothing frightens me more than religion at my door', uit het in oorsprong lieflijke 'Hanky Panky Nohow', kreeg onder andere daardoor een lading elektriciteit en venijn mee die we er nooit in hadden gehoord.

 

Na een ijzig 'Andalucia' mocht de rest het podium weer op, maar ook daarna viel slechts hier en daar een glimp op te vangen van de oorspronkelijke plaat. In het laatste halfuur leefde de componist Cale, zichtbaar blij dat hij nog eens zo'n grote speeltuin had, zich helemaal uit: met korte wenken en vaderlijke knikjes leidde hij z'n troepen door een wirwar van stijlen en aanvalstechnieken; de tent moest plat, en de tent ging plat.

 

'Half Past France', de enige song op 'Paris 1919' die rechtstreeks naar '14-'18 verwees, was nog een hoogtepunt. Het parlando van Cale legt sowieso altijd een wereld bloot die je met tegenzin betreedt, hier was dat het Frankrijk van na de oorlog; een helletocht vol echo en gezoem, en wanhoopskreten die de ene koude regenvlaag na de andere door de prettig verwarmde tent joegen.

 

En op het laatst was het, zoals dat hoort, feest: de slottrack werd grootstadsfunk met echo's van Brian Eno & David Byrne, met minutenlange chants van de drie backing vocalistes, en een schalkse grijsaard die het publiek opdroeg: 'Somebody take these ladies of the stage'. De 72-jarige Cale ging zowaar aan het dansen, en toonde zich een volleerd volksmenner die de hele tent ritmisch klappend rechtop kreeg: hadden wij nooit in hem gezien.   

 

'Paris 1919' was in de heropbouw z'n onschuld kwijtgespeeld. Point taken. Cale bracht uitdagende, zoekende, tot nadenken stemmende muziek en bracht er een tent die allesbehalve vol doorgewinterde melomanen zat mee in vervoering. Het was, in één woord, briljant.

 

Dikke pluim ook voor GoneWest, dat er net als bij Einstürzende Neubauten in slaagde de herinnering centraal te stellen: sobere setting, minimum aan neveneffecten, overweldigende muziek. Als dit zo doorgaat, moeten ze binnen honderd jaar híérvoor herdenkingen gaan organiseren.  

 

Tot zover de beoordeling van de expert.

 

 

DSC_3273.JPG

DSC_3272.JPG

DSC_3274.JPG

DSC_3280.JPG

Sobere setting, de aandacht enkel naar de Meester en zijn "volgelingen" een paar doeken in de achtergrond een subliem lichtspel, geen afleiding, alleen de stem en de muziek waar mijn "concertpartner" aka  mijn ventje heel erg van heeft genoten.

Waardig evenement rond deze sobere kersttijd die toch voor een heel stuk vooral een ode, eerbetoon aan de vele gesneuvelden was.

Een lichte noot om af te sluiten, voor mij zat een imposante BV maar heb hem niet durven vragen of ik een foto mocht nemen vandaar dat hij er slechts zijdelings opstaat. Wie herkent deze "beer" ?

DSC_3278.JPG

 

 

 

 

16:37 Gepost in cultuur, Mensen | Permalink | Commentaren (5)

Commentaren

Dag Mieke, heb hier veel bijgeleerd... John Cale ken ik niet (The Velvet Underground is me echter van naam niet onbekend...) maar dit postje is een aanleiding om wat meer werk van hem te beluisteren.
En die 'beer'? Ik kijk en kijk... maar nee... ik weet het niet!
Groetjes,

Gepost door: lucretia | 21-12-14

Reageren op dit commentaar

'k Heb alleen 'jouw' laatste stukje gelezen, Mimi, en naar de fotootjes gekeken... Een geniet-avondje dus.
En in 't herkennen ben ik slecht...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 21-12-14

Reageren op dit commentaar

Ik heb zelf een cdtje van zijn naamgenoot JJ Cale in de auto.. de muziek van déze John Cale zal ik misschien wel kennen als ik het hoor, maar het zegt me nu even niks.
Maar als ik zo jouw verslagje lees, mocht die muziek er zijn en hadden jullie een heel mooie aovnd.
(wat de expert ervan vindt vind ik meestal minder interessant.. die luitjes moeten hun blaadje ook zien te verkopen hè! ;-) )
D
ie beer lijkt op Wim Opbrouck.. een muziekliefhebber pur sang (en ook acteur in dat tv-stuk over WO I) dus hij zou het wat dat betreft ook kunnen zijn.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 21-12-14

Reageren op dit commentaar

Super he MizzD, als Nederlandse onze artiesten zo hoog inschatten. Het is dan ook een man met hoge aaibaarheidheidsfactor vind ikzelf.

Gepost door: Mieke | 22-12-14

Wat een heerlijk avondje uit moet jij gehad hebben, en de knappe foto's laten vermoeden dat jij dit in je doosje met goede herinneringen zal bewaren!
OT: zou het inderdaad Wim Opbrouck kunnen zijn? Hij lijkt er wel op, maar zo van opzij is dat moeilijk in te schatten...

Gepost door: gerdaYD | 22-12-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.