16-01-15

Dikke vrienden.

Een puppy in huis halen was sedert jaren mijn wens. Maar wou dan ook dat beestje de beste zorgen geven en een fantastische thuis. Dus heb ik gewacht tot ik stopte met werken omdat dat voor ons beiden de beste oplossing leek. Zo'n klein, angstig puppytje de ganse dag alleen laten vond ik totaal geen optie. Dan was er nog de kwestie van welk ras. Jaren terug hadden wij bij toeval een Yorkshire geadopteerd die reeds 7 jaar was maar het bleek zo'n schatje te zijn die nog 6 gelukkige jaren bij ons heeft doorgebracht, ongelooflijk gehecht aan ons allemaal na de eerder nare ervaringen die hij had doorgemaakt. Dus de eerste keuze was dan ook terug een Yorkshire. Het enige wat mij een beetje stoorde was het voortdurend keffen met een hoge schelle toon. Dan maar alle soorten rassen opgezocht op het internet, hun kwaliteiten en fouten, hun vaak aangeboren kwaaltjes, opvoeding, lief met kinderen enz.

Tot ik op een dag toevallig een Schnauzer tegenkwam, het was liefde op het eerste gezicht. Een ras welke niet te groot werd, schofthoogte 35cm, heel lief met kinderen en gehecht aan zijn familie met als voornaamste minpuntje "koppigheid" maar dat was op te lossen dacht ik. Ook een hond die er voornaam uitziet, ik vergelijk hem steeds met een echte Engelse gentleman en daarom heeft hij ook de naam Lewis gekregen.

IJverig gezocht naar kweker met nestje en vooral kweker die geen broodfokker was. Mijn ventje echter was niet zo enthousiast over het ras welke ik gekozen had maar vermits het "mijn pup" zou zijn legde hij er zich maar bij neer.

Weet nog precies zijn reactie toen ik fier met mijn kleine pupje thuis kwam "Is hij dat ?" zei mijn ventje zonder veel bravo-geroep.

Waarom vertel ik dit nu allemaal ? Wel Lewis en zijn baasje zijn dikke vrienden geworden, zelfs onafscheidelijk in die mate zelfs dat als we thuiskomen eerste baasje begroet wordt en dan pas ikzelf. Ze gaan samen stappen, samen spelen, een tussendoortje wordt ook door baasje geleverd dus ben ik op sommige momenten onzichtbaar voor hem. Voor mij geen probleem, vind het ontzettend leuk dat ze een twee-eenheid vormen die onverbreekbaar is, ongelooflijk mooi om te zien hoe ze met elkaar omgaan.

2015-01-151.jpg

16:54 Gepost in Lewis | Permalink | Commentaren (6)

Commentaren

Echte maatjes geworden en ze kunnen elkaar niet meer missen. Ik heb ook een Schnauzer gehad. Hij was de verstotene in het nest omdat hij niet helemaal op een Schnauzer geleek. Mijn man bracht hem mee en hij heeft lief en leed met onze drie kinderen gedeeld. Hij is op de leeftijd van 18 jaar gewoon ingeslapen op een ogenblik dat de drie kinderen en mijn man en ik thuis waren. Op dat ogenblik niet zo evident met twee kotstudenten. Het was alsof hij iedereen nog eens samen wilde zien. Ik heb nooit nog een andere hond in huis gehaald. Teveel verdriet gehad. Nu heb ik een poes die dit jaar 16 jaar wordt. We verstaan elkaar goed en ik weet precies wat ze wil hebben als ze op de zetel naast me komt zitten of op haar tapijtje in de keuken gaat zitten of verschrikkelijk aan het miauwen gaat( dan wil ze dat ik mee ga naar boven om te slapen en dikwijls is het echt het uur dat ik normaal naar bed ga). Ze heeft echt de taal tekort.

Gepost door: magda | 16-01-15

Reageren op dit commentaar

Ahhh..., snoezig..., Mimi ! 'k Wilde 'schnauzig' schrijven... !
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 16-01-15

Reageren op dit commentaar

Aaach.. zó lief! Er is vaak geen staat op te maken naar wie ze zullen trekken hoor.. ik ben hier in huis natuurlijk degene die zich het meeste met de honden bezighield, maar onze eerste trok echt naar de baas en Axel was echt míjn manneke.
Leuk om te lezen hoe je je keuze voor het ras hebt bepaald.. maar dat je man zich daar niet mee bemoeide..? dát zou vriendlief hier niet hebben laten gebeuren hahaha! Ik vond een cocker spaniel eigenlijk wel leuk, een bonte.. maar die vond hij te klein ( hij is dan ook vrij lang hè, 2 meter!), dus zijn we gaan zoeken naar een ras dat op een cocker léék maar groter was en zo kwamen we algauw bij een Engelse setter uit. En we zijn eraan verknocht geraakt.. zulke lieve beesten! ( en óók echte Engelse gentlemen hè! :-) )
Maar jullie Lewis vind ik ook een knapperd hoor.. en hij is vast heel erg lief! :-)
Groetjess!

Gepost door: mizzD | 16-01-15

Reageren op dit commentaar

Heerlijke foto's en mooie tekst er bij ook. Het doet me naar zo'n puppy verlangen maar het zal daar bij blijven met die bende katten in huis...
Fijn weekend Mieke!

Gepost door: gerdaYD | 17-01-15

Reageren op dit commentaar

Het is een schatje van een hondje! :)

Gepost door: Flavie | 17-01-15

Reageren op dit commentaar

oooooh , zo lief !! Het zijn echte maatjes geworden !!

Gepost door: Zeno | 21-01-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.