04-11-15

Paniek.

Vorige week zaten we op zaterdagavond met vrienden lekker thuis glaasje te drinken, hapje te eten tot ik opeens uitriep dat mijn armband weg was.

Jaren terug was ik beginnen sparen aan een Pandora armband, heel rustig beginnen armband, 1 bedeltje en 2 markeerders. Super fier was ik en vele jaren later had ik een armband die volledig vol was van leuke bedeltjes, bedeltjes met herinneringen, sommige met emotionele waarde en andere gewoon hebbedingetjes zoals het kleine schoentje verwijzend naar mijn allesverslindende verslaving aan schoenen Verstomd.

1-2015-115.jpg

De kerstman bracht vorig jaar echter een nieuwe armband van Pandora maar van de nieuwe generatie waar de bedeltjes niet meer naar elkaar toeschuiven maar gewoon op hun plaats blijven zitten. Droeg ze beiden aan dezelfde arm en heb de gewoonte om een paar keer per dag te checken of ze er nog zitten. Dat was dus die bewuste zaterdagavond niet meer het geval, de nieuwe was spoorloos.

1-2015-116.jpg

Op dat moment kon ik eigenlijk niet veel doen tenzij eens overlopen waar ik die dag zoal geweest was. Eigenlijk een heel rustige zaterdag, het enige wat ik buitenshuis gedaan had was een brief posten en naar de training met Lewis geweest. De zondagmorgen de auto gecheckt, noppes natuurlijk. Een telefoontje gepleegd naar de trainster van de flyball-club , natuurlijk antwoordapparaat. Dan nog mailtje verstuurd naar het bestuur maar ja op zondag.

De maandagmorgen kreeg ik mail van de voorzitter van de club dat hij al ter plaatse geweest was en hij hem niet gevonden had maar dat ik eventueel de sleutels van de poort mocht komen halen om nog eens zelf te zoeken. Met mijn man afgesproken om kort na de middag nog eens te gaan zelf te gaan kijken. Toen ik daar aankwam was mijn hoop eigenlijk heel klein want het terrein is dan ook heel groot en ik kon natuurlijk ook die armband verloren zijn toen ik die brief gaan posten was maar de kans om die dan terug te krijgen was nog kleiner want een "eerlijke vinder" zou pas een naald in een hooiberg zijn.

Op het plein probeerde ik te visualiseren waar ik stond om met Lewis te trainen want de toestellen zijn na de training verdwenen en op een leeg terrein ziet dat er dan weer heel anders uit. Terwijl ik mijn man instructies gaf waar ik zeker niet geweest was begon hij aan de kant te zoeken terwijl ik de plek van actie ging bekijken en wonder boven wonder binnen de 10 minuten zag ik hem blinken tussen het gras. Ik ben daar beginnen roepen van pure ontlading. Mijn dag, mijn week, mijn maand is goed. Soms vallen de dingen in hun plooi.

15:23 Gepost in Blog, Shopping | Permalink | Commentaren (9)

Commentaren

een geluk bij een ongeluk Mieke....

groeten

Gepost door: willy | 04-11-15

Reageren op dit commentaar

Fijn dat je hem weer terug hebt hoor, dat zou toch zonde zijn geweest.

Gepost door: Edward McDunn | 04-11-15

Reageren op dit commentaar

'Oeresjanse' zouden wij zeggen :D Amai, dat is echt als een speld in een hooiberg die je gevonden hebt. Iets verliezen waar je aan gehecht bent, het kan je dag goed om zeep helpen.

Gepost door: bea | 04-11-15

Reageren op dit commentaar

Oehhh... Je geluk kan op zo'n moment niet op, Mimi...
In de jaren stilletjes eens mijn ring verloren in de sneeuw (Boeveriestraat). 'k Ziet voor me. Pas 's anderendaags opmerkt, en direct gaan kijken. 't Was aan 't dooien, en die ring blonk tussen de smurrie... Het beeld blijft bij...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 04-11-15

Reageren op dit commentaar

wat een geluk heb je gehad!! Nu maar goed kijken of de sluitingen en zo in orde zijn. Ik zou van pure opluchting "gejodeld" hebben!!!

Gepost door: magda | 04-11-15

Reageren op dit commentaar

Ooit eens sleutels verloren in een grasveld dat zelden gemaaid werd.. maar op gras blijft veel liggen.. het zakt er niet 'in'. Dus ik verwachtte eigenlijk wel dat áls je het daar verloren had, je het wel zou kunnen vinden. Mits er niemand ná jullie geweest was natuurlijk..!
Fijn dat je 't weer terug hebt.. ik zou ook geroepen hebben als ik iets dierbaars weer terugvond! :-)
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 04-11-15

Reageren op dit commentaar

Ai, dit was inderdaad paniek! Iets waar je zo aan hecht verliezen is een regelrechte ramp! Gelukkig lende je naar verhaal een goed einde, blij voor je Mieke!

Gepost door: gerdaYD | 06-11-15

Reageren op dit commentaar

Oef gelukkig!!! Ik zou ook in paniek zijn!

Gepost door: Flavie | 09-11-15

Reageren op dit commentaar

amai, kan mij inbeelden dat je inderdaad gelukkig was om het ding terug te vinden.
Het vorige lief van mijn oudste zoon had er ook zo een.
Wij brachten voor haar ooit van Londen een speciaal dingetje ivm het Britse koningshuis mee.

Gepost door: pieterbie | 11-11-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.