05-11-15

Gaz. Pleidooi van een gedoemde moeder.

In het kader van Gone West, de culturele herdenking van 100 jaar WOI, schreef Tom Lanoye een nieuwe theatertekst : 'Gaz. Pleidooi van een gedoemde moeder'. Het woord 'gaz' in de titel verwijst naar de eerste gasaanval die in 1915 werd gepland vanuit Tielt. Exact honderd jaar later, op 17 april, vindt de première van dit stuk plaats in theater Malpertuis, ook in Tielt. Regisseur Piet Arfeuille is daar artistiek leider én degene die naar Tom Lanoye stapte met de vraag deze tekst te schrijven. Lanoye zei meteen ja, al was het maar omdat zijn eigen grootvader destijds is gaan lopen voor het laatste gasoffensief.

Maar de tekst mocht geen museumstuk worden en dus gaat het ook heel erg over vandaag. Aanvankelijk wilden Tom en Piet een verzetsstrijder anno 2015, een 'terrorist', op de planken zetten. Bij nader inzien bleek het verhaal van een moeder van een gedode terrorist nog meer impact te hebben. En dus schreef Lanoye een monoloog voor die alleenstaande moeder die haar zoon verloren is aan een terroristische daad. 

Voor die moeder is er één essentiële en existentiële vraag: "mocht ik weten wat ik nu weet, zou ik mijn kind dan hebben laten geboren worden?" Ook voor het publiek een interessante keuze, want in hoeverre kun je het pleidooi van een moeder, die de daden van haar kind altijd ietwat zal vergoelijken, helemaal geloven ?

Gisterenavond paraat in de stadsschouwburg in Brugge, setting ontzettend sober, grijze wanden, grijs tapijt en een laagmuurtje in Ytong-stenen. Bij het binnenkomen zit de actrice reeds op het muurtje met haar rug naar de zaal. Rustige sfeer alsof de aanwezigheid van de actrice het aanwezige publiek reeds doet aarzelen of het nog geoorloofd is om te praten.

 

viv.jpg

Viviane Demuynck, een actrice pur sang die ons in 80 minuten haar verhaal en dat van haar gestorven zoon zal vertellen, beginnend bij de geboorte (met keizersnede nog wel) en vooruit en terugkerend doorheen het te korte leven van haar zoon. Ze vertelt het allemaal niet met zoveel woorden maar een goed luisteraar beseft dat haar zoon geronseld werd en zich bekeerd heeft. het laatste jaar had ze hem niet meer gezien, tot ze het verschrikkelijke nieuws hoorde van de terroristische aanslag die hij pleegde met zenuwgas. Het is jouw kind maar is het ook jouw kind als hij die daden pleegt, ze zegt het zo mooi "was het een oorlogsdaad geweest, dan was hij nu een held". Alles in het leven hangt af van de plaats, de tijd en de perceptie.

 

Viv2.jpg

Is het een mooi verhaal, eigenlijk niet, maar wat hemels is dat is de monoloog die deze grande dame met veel allure en mensenkennis druppelsgewijs aan ons doorgeeft. Soms met een glimlach meestal met veel pijn en de kijker/luisteraar/toeschouwer voelt zich een beetje voyeur en beseft dat dit elke moeder zou kunnen zijn. En de vraag "als je had geweten wat er zou gebeuren, zou je dan nog voor dit kind gekozen hebben" blijft onbeantwoord hangen.

Ook een verdiend applaus voor de schrijver Tom Lanoye die ook hier weer een meesterwerk heeft neergepend op onnavolgbare wijze vertolkt.

Tom.jpg

Ontspanning kan je dit zeker niet noemen, maar eventjes met de voeten op de grond gezet worden, dat was het voor 100%

 

16:32 Gepost in Blog, cultuur | Permalink | Commentaren (10)

Commentaren

Dit lijkt mij een heel aangrijpende voorstelling en verhaal, wat best nog een tijd in je hoofd zal blijven hangen.

Gepost door: Edward McDunn | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

Hmm.. niet een stuk waar ik zelf heen zou gaan eerlijk gezegd.. juist omdát het op die manier zo indringend gebracht wordt.. ik zou er wakker van kunnen liggen en dat lig ik al genoeg van échte zaken wat dat betreft.
Maar die vraag vind ik eigenlijk wel wat vergezocht.. als je álles van tevoren wist, bleef misschien iederéén liever een zaadcelletje haha.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

Beklijvend log, Mimi...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

een monoloog vraagt een goede tekst en een gedreven acteur of actrice, en dat is hier klaarblijkelijk het geval...

niet voor elk publiek, lijkt me

prettige avond Mieke

Gepost door: willy | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

aangrijpend moet dit zijn. bedankt dat je het in de aandacht brengt.
De jongens en Vinyl zorgen idd voor ons stulpje terwijl wij hier in New York zijn.

Gepost door: pieterbie | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

Dit blijft hangen vergeet je niet zo maar

Gepost door: Merel | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

Ik zou aan de ene kant genoten hebben van deze monoloog ,maar dan toch met bezwaard gemoed huiswaarts keren om er nog lang bij stil te staan.

Gepost door: magda | 05-11-15

Reageren op dit commentaar

Je weet het misschien niet maar ik ben een groot bewonderaar voor zowl Tom Lanoye als van Viviane Demuynck. Het moet een spetterend vuurwerk geweest zijn, die samenwerking van hen. Je hebt me plezier gedaan met dit log Mieke en moest het ooit eens in Gent doorgaan dan ga ik proberen er ook heen te gaan!

Gepost door: gerdaYD | 06-11-15

Reageren op dit commentaar

Beklijvend :)

Gepost door: cuisine celine | 06-11-15

Reageren op dit commentaar

klinkt heel interessant.
Had dit al zien verschijnen toen ik in de metro zat in NYC. Maar tussen de stations door valt de wifi daar uit, dus reageren lukte mij niet.

Gepost door: pieterbie | 11-11-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.