06-11-15

De waternimfen.

Onah, volgende maand 7 jaar, maakt sinds vorig jaar deel uit van een waterballetgroep "De waternimfen".
 
Vorig weekend waren ze op driedaagse stage in Knokke en dit al ter voorbereiding op hun grote show die volgend jaar doorgaat. Zij behoort nog tot de kleintjes maar ze gaat er volledig voor. Vanaf de stage tot de show is het heel intensief trainen ! Alle waternimfen worden verwacht 1, bij voorkeur 2 keer naar het baanzwemmen te gaan (dat is 1, bij voorkeur 2 uur). En wekelijks naar de droogtraining te gaan (1uur) én aansluitend waterballet (1,5). Uitzonderingen enkel met doktersbriefje… Daarbij nog om de 14 dagen gaan zwemmen met school, dan zijn wel heel wat zwemuren en badpakken verder.

1-Onlangs bijgewerkt137.jpg

Hierboven zien we Onah bij het ontwaken en bij het ontwerpen (wat ze zelf mogen proberen) van de badpakjes voor de show. Ook een lekkere pannenkoek gaat er altijd in.

 
 
Iedereen is welkom in de club, echt mooi, is dat ! Groot of klein, met of zonder beperking, meisjes en ja, zelfs 1 jongen (intussen al een tiener en al heel wat jaren ‘ervaring’ tussen de meisjes). Door de intensieve trainingen zijn de kleintjes heel close met elkaar, de stage was dan ook iets waar ze heel erg naar uitkeken !
 

1-Onlangs bijgewerkt138.jpg

Zoals je ziet is het een heel hechte groep maar na de fun moet er ook echt gewerkt worden.

 

1-Onlangs bijgewerkt140.jpg

Wij kijken hier allen uit naar de show volgend jaar.

05-11-15

Gaz. Pleidooi van een gedoemde moeder.

In het kader van Gone West, de culturele herdenking van 100 jaar WOI, schreef Tom Lanoye een nieuwe theatertekst : 'Gaz. Pleidooi van een gedoemde moeder'. Het woord 'gaz' in de titel verwijst naar de eerste gasaanval die in 1915 werd gepland vanuit Tielt. Exact honderd jaar later, op 17 april, vindt de première van dit stuk plaats in theater Malpertuis, ook in Tielt. Regisseur Piet Arfeuille is daar artistiek leider én degene die naar Tom Lanoye stapte met de vraag deze tekst te schrijven. Lanoye zei meteen ja, al was het maar omdat zijn eigen grootvader destijds is gaan lopen voor het laatste gasoffensief.

Maar de tekst mocht geen museumstuk worden en dus gaat het ook heel erg over vandaag. Aanvankelijk wilden Tom en Piet een verzetsstrijder anno 2015, een 'terrorist', op de planken zetten. Bij nader inzien bleek het verhaal van een moeder van een gedode terrorist nog meer impact te hebben. En dus schreef Lanoye een monoloog voor die alleenstaande moeder die haar zoon verloren is aan een terroristische daad. 

Voor die moeder is er één essentiële en existentiële vraag: "mocht ik weten wat ik nu weet, zou ik mijn kind dan hebben laten geboren worden?" Ook voor het publiek een interessante keuze, want in hoeverre kun je het pleidooi van een moeder, die de daden van haar kind altijd ietwat zal vergoelijken, helemaal geloven ?

Gisterenavond paraat in de stadsschouwburg in Brugge, setting ontzettend sober, grijze wanden, grijs tapijt en een laagmuurtje in Ytong-stenen. Bij het binnenkomen zit de actrice reeds op het muurtje met haar rug naar de zaal. Rustige sfeer alsof de aanwezigheid van de actrice het aanwezige publiek reeds doet aarzelen of het nog geoorloofd is om te praten.

 

viv.jpg

Viviane Demuynck, een actrice pur sang die ons in 80 minuten haar verhaal en dat van haar gestorven zoon zal vertellen, beginnend bij de geboorte (met keizersnede nog wel) en vooruit en terugkerend doorheen het te korte leven van haar zoon. Ze vertelt het allemaal niet met zoveel woorden maar een goed luisteraar beseft dat haar zoon geronseld werd en zich bekeerd heeft. het laatste jaar had ze hem niet meer gezien, tot ze het verschrikkelijke nieuws hoorde van de terroristische aanslag die hij pleegde met zenuwgas. Het is jouw kind maar is het ook jouw kind als hij die daden pleegt, ze zegt het zo mooi "was het een oorlogsdaad geweest, dan was hij nu een held". Alles in het leven hangt af van de plaats, de tijd en de perceptie.

 

Viv2.jpg

Is het een mooi verhaal, eigenlijk niet, maar wat hemels is dat is de monoloog die deze grande dame met veel allure en mensenkennis druppelsgewijs aan ons doorgeeft. Soms met een glimlach meestal met veel pijn en de kijker/luisteraar/toeschouwer voelt zich een beetje voyeur en beseft dat dit elke moeder zou kunnen zijn. En de vraag "als je had geweten wat er zou gebeuren, zou je dan nog voor dit kind gekozen hebben" blijft onbeantwoord hangen.

Ook een verdiend applaus voor de schrijver Tom Lanoye die ook hier weer een meesterwerk heeft neergepend op onnavolgbare wijze vertolkt.

Tom.jpg

Ontspanning kan je dit zeker niet noemen, maar eventjes met de voeten op de grond gezet worden, dat was het voor 100%

 

16:32 Gepost in Blog, cultuur | Permalink | Commentaren (10)

04-11-15

Paniek.

Vorige week zaten we op zaterdagavond met vrienden lekker thuis glaasje te drinken, hapje te eten tot ik opeens uitriep dat mijn armband weg was.

Jaren terug was ik beginnen sparen aan een Pandora armband, heel rustig beginnen armband, 1 bedeltje en 2 markeerders. Super fier was ik en vele jaren later had ik een armband die volledig vol was van leuke bedeltjes, bedeltjes met herinneringen, sommige met emotionele waarde en andere gewoon hebbedingetjes zoals het kleine schoentje verwijzend naar mijn allesverslindende verslaving aan schoenen Verstomd.

1-2015-115.jpg

De kerstman bracht vorig jaar echter een nieuwe armband van Pandora maar van de nieuwe generatie waar de bedeltjes niet meer naar elkaar toeschuiven maar gewoon op hun plaats blijven zitten. Droeg ze beiden aan dezelfde arm en heb de gewoonte om een paar keer per dag te checken of ze er nog zitten. Dat was dus die bewuste zaterdagavond niet meer het geval, de nieuwe was spoorloos.

1-2015-116.jpg

Op dat moment kon ik eigenlijk niet veel doen tenzij eens overlopen waar ik die dag zoal geweest was. Eigenlijk een heel rustige zaterdag, het enige wat ik buitenshuis gedaan had was een brief posten en naar de training met Lewis geweest. De zondagmorgen de auto gecheckt, noppes natuurlijk. Een telefoontje gepleegd naar de trainster van de flyball-club , natuurlijk antwoordapparaat. Dan nog mailtje verstuurd naar het bestuur maar ja op zondag.

De maandagmorgen kreeg ik mail van de voorzitter van de club dat hij al ter plaatse geweest was en hij hem niet gevonden had maar dat ik eventueel de sleutels van de poort mocht komen halen om nog eens zelf te zoeken. Met mijn man afgesproken om kort na de middag nog eens te gaan zelf te gaan kijken. Toen ik daar aankwam was mijn hoop eigenlijk heel klein want het terrein is dan ook heel groot en ik kon natuurlijk ook die armband verloren zijn toen ik die brief gaan posten was maar de kans om die dan terug te krijgen was nog kleiner want een "eerlijke vinder" zou pas een naald in een hooiberg zijn.

Op het plein probeerde ik te visualiseren waar ik stond om met Lewis te trainen want de toestellen zijn na de training verdwenen en op een leeg terrein ziet dat er dan weer heel anders uit. Terwijl ik mijn man instructies gaf waar ik zeker niet geweest was begon hij aan de kant te zoeken terwijl ik de plek van actie ging bekijken en wonder boven wonder binnen de 10 minuten zag ik hem blinken tussen het gras. Ik ben daar beginnen roepen van pure ontlading. Mijn dag, mijn week, mijn maand is goed. Soms vallen de dingen in hun plooi.

15:23 Gepost in Blog, Shopping | Permalink | Commentaren (9)