03-11-15

Avondliedeke.

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan;


Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.


En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd dat eenzaam was,
Dan voel ik, op mijn jonge lippen,


Die goedheid lijk een avond-zoen.
't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zó z'n ogen toe te doen.

Gedicht : Alice Nahon.

Toen ik Lewis een paar dagen terug onverwachts tijdens zijn avondritueel fotografeerde, moest ik aan dit gedicht denken. De meesten onder ons geboren in de jaren 50 en misschien ook wel 60 zullen dit gedicht zeker moeten hebben memoriseren in de eerste jaren van de middelbare school.

Als jong meisje vond ik het heel romantisch en ik heb het jaren zomaar voor de vuist weg kunnen declameren.

Lewis heeft een avondritueel en dat is als wij beiden eindelijk eventjes gaan zitten om wat tv te kijken of om over de voorbije dag te praten dan gaat hij altijd in de 1-zit gaan liggen, hij schudt de kussentjes op en legt zich op zijn rug te genieten. Hem daar zo weerloos en vol vertrouwen zien liggen deed mij aan dit gedicht denken, want hij hoeft 's avonds niet in eigen hert te kijken want sowieso heeft hij niemand iets misdaan, zijn liefde voor ons is onvoorwaardelijk en puur.

Lewis avondritueel.png

 

15:19 Gepost in Blog, cultuur, Lewis | Permalink | Commentaren (8)

02-11-15

Het park in al haar pracht.

De afgelopen dagen waren super zowel qua temperatuur als qua uren zon. Een toegift van de weergoden vooraleer de winter in te duiken

1-2015-111.jpg

1-2015-112.jpg

1-2015-113.jpg

1-2015-114.jpg

17:39 Gepost in Blog, natuur | Permalink | Commentaren (9)

01-11-15

Vallende bladeren.

Ik zie de zomer sterven
bij het vallen van het blad
zijn de takken kaal en zwijgend
en de aarde koud en nat.

Het ruisen van de bomen
klinkt als huilen in de nacht
stille eenzaamheid is voelbaar
en heeft me even in z'n macht.

Maar als ik morgen weer ontwaak
en zie dat toch de zon weer straalt
dan weet ik het zeker dat
toch ook de zomer nimmer faalt.

Want telkens komt ze weer terug
maar doet nu even een stap opzij
maakt plaats voor herfst en winter
en komt met de lente dichterbij

Gedicht : Tine De Jong

1-2015-11.jpg

Ze zijn met honderdduizenden, zelfs met miljoenen, maar de zon maakte van dit bladerentapijt een vrolijk tafereel. 1 November zoals je ze niet vaak meemaakt.

16:48 Gepost in Blog, natuur | Permalink | Commentaren (12)