03-08-15

Gedomesticeerd en nu ?

We zijn er allen van overtuigd dat onze honden afkomstig zijn van de wolven. Maar in de loop der eeuwen hebben de mens de hondachtigen telkens opnieuw gekruist met verschillende rassen teneinde de rassen te bekomen die voor de mens aanvaardbaar waren om eerst buiten op weiden en hoven te laten rondlopen om indringers (zowel mens en dier) af te schrikken, en pas later zodanig te domesticeren dat ze volledig als huisdier konden gehouden worden. In die lange evolutie werd ook de voeding aangepast, daar ze niet meer of weinig gingen jagen moest er door de mens ingegrepen worden teneinde de dieren in hun dagelijkse voeding te kunnen voorzien.

Hier werd niet altijd verstandig omgegaan met wat ze van nature uit konden verteren en verdragen, Het is niet omdat we hen een plaats in huis gegeven hebben dat ze ook mens zijn. Vandaar dat veel honden onder het mom van graag gezien worden door hun baasjes (wat uiteindelijk de hoofdreden is) volledig verkeerde voeding tot zich nemen.

Mea culpa, heb mij daar zeker ook schuldig aan gemaakt. Verfoeid zijn de reclames van de hondjes met hun witte, stralende gebit, ook onze Lewis heeft een fantastisch mooi, wit gebit met een reeks van gelijke tandjes (een beugel zou hij zeker niet moeten dragen) en ik was overtuigd dat dat kwam door zijn dagelijkse dentastick. Niets is minder waar, hij is gewoon gezegend met een mooi gebit en die stick heeft daar niks mee te maken. Waar die stick wel mee te maken heeft is het feit dat hij al maanden aan een stuk te veel vet en suikers binnen krijgt hierdoor.

tandjes1.png

tandjes2.png

 

Onze nieuwe trimster maakte mij daar attent op en raadde mij hypo-allergene kauwstrips aan waar geen conserveringsmiddelen en ook geen vetten aan toegevoegd zijn. Het was haar opgevallen dat Lewis soms aan zijn achterpootjes aan de tenen likt en dat kan een sein zijn dat ze allergisch zijn aan de suiker. In een verder stadium zouden er ergere klachten komen die soms zelfs zouden leiden naar verdere irritatie die zwerende pootjes en verkleurde huid tot gevolg zouden hebben.

Thuis gekomen alle commerciële "brol" in de vuilnisbak gegooid en de gezondere variant bij de apotheek gaan halen.

Zo weet ik weer dat je niet altijd alles mag geloven wat je leest en ziet en vaak eens beter luistert naar de professional.

 

tandjes3.jpg

16:13 Gepost in Blog, Lewis | Permalink | Commentaren (10)

02-08-15

Verlegen

Het was vorige week weer tijd voor de trimbeurt van Lewis. 3 Uur rechtstaan zonder verpozen is voor hond en trimster niet te onderschatten. Hij heeft gelukkig veel vertrouwen in zijn nieuwe kapster en wij ook want wij hebben al massa's nuttige tips van haar gekregen. Cécile is een dierenvriend in hart en nieren.

Lewis ziet er weer super uit maar als je naar de foto's kijkt, zie je dat hij steeds verlegen (denk ik) wegkijkt als je hem fotografeert.

Lewis, super..jpg

Hij staat er weer frisser op, klaar om de warmte te trotseren.

17:30 Gepost in Blog, Lewis | Permalink | Commentaren (10)

01-08-15

Een country-monument.

Lynn Anderson de grote dame van de country is helaas op 67 jarige leeftijd overleden.

lynn.jpg

Lynn Renee (Lynn) Anderson (Grand Forks, North Dakota, 26 september 1947 - Nashville, Tennessee, 30 juli 2015) was een Amerikaanse countryzangeres. Ze was het meest bekend door het nummer (I never promised you a) Rose Garden, waarmee ze in 1970 een Grammy Award won. Ze was één van de meest succesvolle Amerikaanse zangeressen van de jaren zeventig van de twintigste eeuw.

Bron : wikipedia

lynn 3.jpg

Country is altijd één van de muziekgenres geweest die mijn voorkeur weggedragen heeft. Is het omdat het de smartlappen zijn van de Amerikaanse muziekindustrie, steeds kommer en kwel gezongen door meestal karakteristieke rauwe stemmen ? Dit genre ergens aanleunend tegen de Blues die eveneens meer dan mijn goedkeuring heeft, steevast met een begeleiding van één of meerdere soorten guitaren, mandoline, mondharmonica.

In mijn vroegste jaren maakte ik er reeds kennis mee want thuis hadden we 78 toeren platen met nummers van Patsy Cline, Jim Reeves en andere "halfgoden". The Tennessee Waltz , Crazy en Jimbo waren voor mij totaal geen buitenbeentjes.

Er is jammer genoeg weer een gouden stem voor de wereld verloren gegaan.

lynn2.jpg

https://youtu.be/2-eclUz-RYI

20:42 Gepost in Blog, Mensen, Muziek | Permalink | Commentaren (8)