22-12-14

Hij was het...

De beer in de vorige post was inderdaad Wim Opbrouck. Een natuurtalent, acteur, zanger, begenadigd verteller en zoveel meer.

Hier onder zie je hem tijdens zijn nieuwe voorstelling "We Shall overcome" welke ik begin volgend jaar ook ga bekijken, dus daarover later zeker meer.

weshall_web.jpg

Een artiest die zich ook telkens volledig geeft op het podium. Zaterdag jl. mocht hij echter zelf kijken, luisteren en genieten.

09-12-14

Jingle Bells

kerstkabouters1.jpg

Gewoonlijk staan de tuinkabouters nu reeds in de kelder om te overwinteren. Maar door het zachte weer en vermits de potplanten nog bloeien mogen ze nog eventjes in de tuin blijven staan. Daar kerst nu toch op kousenvoeten nadert zijn we sinds gisteren begonnen met de versiering, zo ook de slee buiten gezet, groot was mijn verbazing toen ik deze namiddag volgend melodietje hoorde :

In opa’s oude schuur daar staat een arrenslee,
en als het ‘s winters sneeuwt gaan wij weer met hem mee.
We glijden door de sneeuw. Het paard loopt in galop.
Wij knusjes achterin de slee, en opa zit voorop.

 

Jingle bells, jingle bells in de arrenslee.
Je hoort de belletjes van ver, en wij zingen mee.
Jingle bells, jingle bells niets is er zo fijn
dan als het sneeuwt met opa in de arrenslee te zijn.

 

Het weer is koud en guur ‘t is glad, dus opgepast.
M’n sjaal hangt in de wind en ik hou me stevig vast.
Zo’n ritje met de slee dat is toch veel te kort.
Ik kijk er zo naar uit, als het winter wordt.

 

Jingle bells, jingle bells in de arrenslee.
Je hoort de belletjes van ver en wij zingen mee.
Jingle bells, jingle bells niets is er zo fijn
dan als het sneeuwt met opa in de arrenslee te zijn.

De kabouters waren in de slee gekropen en zongen uit volle borst. Opa zat er jammer genoeg nog niet in, maar ik vermoed als de kabouters elke dag hun liedje zullen herhalen dat opa ook vlug in die slee zal zitten om mee te brullen.

kerstkabouters2.jpg

 

19:10 Gepost in Blog, Mensen, Muziek | Permalink | Commentaren (7)

30-11-14

De soldaat/facteur en Rachel.

 

Het stuk 'De soldaat-facteur en Rachel' is door Arne Sierens geschreven in 1986. Mieke Dobbels en Sebastien Dewaele hebben de tekst naar hun hand gezet. Het zijn twee monologen die in het oorspronkelijk stuk naast elkaar verteld worden: Louis wordt verliefd op Hortense, Rachel wordt verliefd op François en de twee ontmoeten elkaar nooit. Maar Mieke en Sebastien hebben de verhalen aan elkaar verbonden: Rachel en Louis worden verliefd op elkaar . Dat voelde voor de acteurs natuurlijker aan om te spelen en het publiek voelt zich meer betrokken, verklaart Mieke de keuze. "De mensen volgen twee verhalen die elkaar heel even raken en dan opnieuw uit elkaar lopen. Je ziet de mensen vragen: Gaan die elkaar dan nooit meer zien? Dat is heel wreed maar dat werkt wel."
Ze vonden het ook belangrijk om over de oorlog van vandaag te vertellen en niet enkel over de oorlog van honderd jaar geleden.

soldaat.jpg

De hele vertelling wordt begeleid door een koor van 40 mensen. Het koor zal zingen, maar symboliseert ook de kracht die kan uitgaan van een groep: een groep van gelijkgezinden kan iemand een warm gevoel geven en beschermen, "zeker als je een leider kunt volgen die het goed bedoelt en die zegt: ik ga jullie helpen, ik ga jullie redden, ik ga ervoor zorgen dat jullie het beter krijgen dankzij mij," legt Mieke Dobbels uit .

soldaat2.jpg

 De koorleden zijn vrijwilligers. Ze zijn in totaal met 130, van wie er elke avond 40 komen zingen. Ze brengen onder meer 'I Didn't Raise My Boy to be a Soldier', een soldatennummer uit de Eerste Wereldoorlog, dan ook een vrolijk, frivool nummer 'Don't Touch My Tomatoes' en ook iets uit de Tweede Wereldoorlog.

 

De meeste voorstellingen worden gespeeld in een kerk, omdat het past bij een koor, maar een kerk is ook een uitgelezen plek om te herdenken.

soldaat3.jpg

Wij hebben er heel bewust voor gekozen om geen feelgood-stuk  te maken. Naar onze mening kan dat niet over een oorlog.", benadrukken Mieke Dobbels en Sebastien Dewaele. " Het stuk begint heel gezapig, je luistert naar een schone vertelling, schoon gezongen, in een schoon kader, want een kerk is toch iets aparts om in te spelen. Maar de sfeer wordt heel grimmig en slaat helemaal om. Het einde is subtiel en tegelijk een "slap in the face"."soldaat4.jpg

Bron : Cobra.

 

Deze voorstelling is heel speciaal, door de setting, door de manier van spelen, een verhaal verteld door 2 mensen die parallel hun verhaal op hun eigen manier naar voor brengen. maar daar houdt het niet op, ze worden begeleid, ondersteund door een koor en een handvol muzikanten. Allen zijn ze een deel van het geheel, de enen kunnen niet zonder de anderen want dan zou dit stuk niet meer zijn wat het is.

Ik ga hier uiteraard niks verklappen maar naar het eind toe is het ongelooflijk verrassend en vooral beklemmend. We hebben na de laatste zin eventjes niks kunnen zeggen, we zaten op onze stoel genageld maar dan is de ganse kerk in een spontaan, daverend en welverdiend applaus uitgebarsten.

Je moet het gezien hebben om ook de ganse bedoeling hierachter te snappen. dus voor wie het nog kan, rap zijn is de boodschap want het is bijna in alle locaties uitverkocht.